Skarb rodu Arne (Herr Arnes Pengar) - 1919r.

Sing Sing Penelope przygotowuje obecnie muzykę do filmu 'Skarb rodu Arne.
Premiera odbędzie się 12 kwietnia w warszawskim kinie Luna, podczas Festiwalu Kina Niemego.
Prapremierowa próba generalna będzie miała miejsce tydzień wcześniej w bydgoskim klubie Mózg.
Zapraszamy serdecznie.

Skarb rodu Arne jest pozycją charakterystyczną dla 'szwedzkiej szkoły filmowej' okresu kina niemego, jednego z najwybitniejszych zjawisk artystycznych w skali świata. Twórcy szkoły posługiwali się neoromantycznymi fabułami z moralistycznymi i mistycznymi akcentami. Zwracali się ku przeżyciom wewnętrznym postaci łącząc je z sugestywnym, dramaturgicznie wykorzystywanym krajobrazem.
'Skarb rodu Arne' oparty jest na opowiadaniu Selmy Lagerlöf, znanej pisarki i laureatki Nagrody Nobla. Z Lagerlöf zawarł umowę na stałą współpracę producent Charles Magnusson - inspirator i organizator 'szwedzkiej szkoły' - stwarzając literackie fundamenty dla działających w jego wytwórni twórców.
Fabuła filmu rozgrywa się w XVI wieku i opowiada o dramatycznych wydarzeniach związanych z ucieczką szkockich oficerów, byłych najemników szwedzkiego króla prześladowanych za bunt. Ogniskuje się jednak głównie na wątku tragicznej miłości, którego bohaterami są: obarczony winą za zbrodnie sir Archie oraz szczera i niewinna Elsalill.
Obraz tego uczucia to nieustanna - jak pisał profesor J. Toeplitz - gra miłości i podejrzeń, coraz to silniej narastającej namiętności i dręczących, nie milknących wyrzutów sumienia. Znakomicie prowadzeni artyści - Richard Lund i Mary Johnson zwana 'szwedzką Lillian Gish' - ukazują emocje i złożoność swych przeżyć w powściągliwej mimice i pantomimicznym geście.
Sceny odkrywające wnętrza postaci rozgrywa reżyser w zwolnionym rytmie uwypuklającym aktorskie interpretacje. Przewijający się nieomal przez cały film motyw winy i kary oraz nękające bohaterów dylematy sumienia ukazywane i rozstrzygane w duchu rygorystycznej protestanckiej moralności. Tej filozofii towarzyszy adekwatność surowej w swym wyrazie strony artystycznej dzieła. W przebiegu akcji i w atmosferze dominuje poczucie przejmującego tragizmu. W dużej mierze niesie go obraz natury - jakby istotnej persony ukazywanego dramatu - determinującej ludzkie losy, bezustannie je uwypuklającej i komentującej.

Świat przedstawiony oparty jest na kontrastach bieli i czerni, obiektywów jasnych i ciemnych; śniegu i ludzkich strojów, ośnieżonych przestrzeni i zabudowy, skutego lodem morza i sylwetki statku.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje pełna posępnego piękna scena żałobnego pochodu czarno ubranych postaci, wijącego się wśród lodowych pól. W tym wybitnym dziele odznaczającym się dużą artystyczną równowagą, zwraca uwagę eksponowana w zmiennym rytmie plastyka obrazu. To wspólne dokonanie zafascynowanego filmową wizualnoącią M. Stillera i jego znakomitego operatora J. Jaenzona.

Mauritz Stiller (1883-1928) - szwedzki reżyser, pochodzący z żydowskiej rodziny zamieszkałej w Helsinkach. Współtwórca szkoły szwedzkiej niemego kina. Zasłynął w niej filmami dramatycznymi: Skarb rodu Arne, Stary zamek, Gdy zmysły grają (debiut G. Garbo) oraz szeregiem finezyjnych komedii z Erotikonem na czele. Był odkrywcą i mentorem Grety Garbo. W latach 1925-1927 przebywał w Hollywood. Najbardziej znany film tego okresu to Hotel Imperial (z P. Negri). Stiller z wirtuozerią formalną uprawiał różne gatunki; był nade wszystko świetnym stylistą i pełnym filmowego wyrazu estetą; znakomicie kierował aktorem, operował nastrojem i pejzażem, a jego filmy odznaczały się siłą dramatyczną i dynamizmem obrazu.

Julius Jaenzon - operator, współtwórca sukcesów szkoły szwedzkiej. Autor zdjęć do filmów M. Stillera: Skarb rodu Arne, Stary zamek, Gdy zmysły grają oraz V. Sjöströma: Terje Vigen, Banici i Wózek widmo. Odznaczał się wysoką wrażliwością wizualną i umiejętnością eksponowania ludzkich przeżyć z wykorzystaniem krajobrazu.

tekst za www.akademiafilmowa.pl